Semboller

Sözün Bittiği Yerde Konuşan Dil

Sembollerimiz süs değildir. Her biri, doğrudan söylendiğinde incelecek bir hakikati sabırla taşır.

Mizan

Adalet · Ölçü · Kul Hakkı

Mizan, her şeyin bir ölçüsü olduğunu hatırlatır. Adalet yalnızca mahkemelerde değil; verilen her sözde, ödenmeyen her borçta, görmezden gelinen her kul hakkında sınanır. Mizan, insanı önce kendi nefsini tartmaya çağırır.

Nur

Hakikat · Kalp Aydınlığı · İç Berraklık

Nur, dışarıdan gelen bir ışık değil; kalbin kendi berraklığıdır. Hakikat, gözü kamaştıran bir parlaklıkla değil; içeriyi aydınlatan sakin bir ışıkla bilinir. Nuru taşıyan kişi, onu kibirle söndürmemekle yükümlüdür.

Kapı

Eşik · Davet · Olgunluk

Kapı, hem bir davet hem bir eşiktir. Herkese açılmaz; ama arayan için daima vardır. Bir kapıdan geçmek, bir mekâna girmek değil; bir olgunluğa adım atmaktır. Eşikte beklemek de yolun bir parçasıdır.

Sükût

Sır · Edep · İç Disiplin

Sükût, söyleyecek şeyi olmamak değil; söyleyebileceği halde emaneti korumayı seçmektir. Bizim gizliliğimiz bir sırrın ağırlığındandır, bir suçun utancından değil. Sükût, olgunlaşan insanın en sade dilidir.

Halka

Kardeşlik · Emanet · Bağlılık

Halka, kimsenin diğerinden üstün olmadığı bir dairedir. Herkes eşit uzaklıkta, herkes aynı merkeze bağlıdır. Kardeşlik burada bir duygu değil, bir emanettir; birinin düşüşü, halkanın tümünün sorumluluğudur.

Sembolü çözmek değil, hak etmek esastır.