Bir Yapıdan Önce, Bir Ahlak

Ahd-i Mizan; insanı bir topluluğa bağlamak için değil, insanı kendi vicdanına bağlamak için vardır. Gayemiz; Ehlibeyt sevgisini duygusal bir aidiyetten çıkarıp, gündelik hayatı düzenleyen bir ahlak ölçüsüne dönüştürmektir.

Bizim ölçümüz gösteriş değil, sükûttur. Amacımız kalabalık olmak değil; az da olsak, sözünde duran, kul hakkına titreyen ve insanı incitmekten korkan bir topluluk olabilmektir.

Kapalılığımız üstünlük iddiası değildir. Bir bilgi ne kadar kolay yayılırsa, o kadar kolay yüzeyselleşir. Biz, öğretinin ağırlığını korumak; onu meraka değil, ehline emanet etmek isteriz.

Kapalılık; kötülüğü saklamak için değil, edebi ve mahremiyeti korumak içindir. Bir insanın olgunlaşması zaman ister; bu zemin, o zamanı sabırla tanıyan bir alandır.

Ehlibeyt sevgisi bizim için bir çatışma dili değil, bir edep dilidir. Onları sevmek; onların uğrunda durduğu adaleti, sabrı, merhameti ve insan onurunu kendi hayatımızda yaşatmaya çalışmaktır.

Sevgimiz, kimseyi aşağılamaz. Bir insanı incitin de Ehlibeyt'i sevin — bu bizim anladığımız sevgi değildir. Gerçek sevgi, insanı incitmemekle başlar.

Bizim için Mehdi beklentisi; bir korku, bir güç ya da bir manipülasyon aracı değildir. Mehdi bilinci, ahlakî bir hazırlık bilincidir.

Zuhurun zamanını hesaplamakla değil; zuhur geldiğinde taşıyabileceğimiz ahlakı bugünden inşa etmekle ilgileniriz. Beklemek, tembellik değil; olgunlaşmaktır.

Ahd-i Mizan'da hiçbir bilgi, hiçbir derece, hiçbir görev ahlakın önüne geçemez. Bir insan ne kadar bilirse bilsin, kul hakkına dikkat etmiyorsa, bizim ölçümüzde geride kalmıştır.

Ahlak her öğretiden üstündür. Çünkü öğreti bir araçtır; ahlak ise gayenin kendisidir.